باز هم سلام

این ماجرای سربازی رفتن ما هم داستانی شده . یک بار میآییم خداحافظی

میکنیم و اشک همه از جمله،خودمان و خانواده تا م. بیدار و سردارشمس آوری

 و خنده ی بعضی از دوستان مثل محسن اصغر زاده را درمی آوریم.

یک بار هم دوباره می آییم و ... مینویسیم .

 واقعا فکر نکنم هیچ بشری به اندازه من در سربازی و اجباری رفتین شهره ی

 خاص و عام شود. بابا به خدا من رو بردن یعنی خودم رفتم تهران ، سازمان

نظام وظیفه(اجباری)، دل توی دلمون نبود که کجا می افتیم . یک دفعه گفتند

باید شنبه صبح پادگان 02 تهران باشیم .

من هم سر و ته کردم اومدم لاهیجان یه پست بنویسم و باز بر گردم  تهران.

که دیدم بعضی گرد و خاک نموده اند.!!!

م . بیدار تصمیم کبری گرفته

 که این نظرات وبلاگ مارا به شعبه ی دوم وبلاگ

شب نوشته ها  تبدیل کند و به ما و اراضی مقدس  وبلاگمان تجاوز نمودند .

 والبته چندی بعد از کرده ی خود پشیمان شدند و تصمیم گرفت تمامی گزارشات

(راپورت) دنیای مجازی را مو به مو به من بدهد . از ایشان خوشمان آمد

و دستور دادیم (التماس مینماییم ) تا  به سر آمدن این دوران به این کار ادامه

 دهند . این م.بیدار آنقدر مارا چون جان دوست دارد که نگذاشت نظرات وبلاگ

خالی بماند .(قابل توجه دوستان قدیمی)

خوب در ضمن بگویم که قول میدهم به طرفداران خانم و آقا و پیر جوان کله ی

کچل ما ، که در پست بعدی که نمی دانم کی هست، یک عکس با سرتراشیده

بگذارم که اینقدر با تلفن و ایمیل مرا شرمنده نکنند!!

مطلب بعدی را به طور جدی مینویسم گرچه تا به حال نیز شوخی نداشتیم!

دو سه شب پیش که  تهران بودم ، تلویزیون وی او ای ، در باره ی وبلاگ

نویسی در ایران بحث میکرد . در زیر نویس برنامه تعریفی جامع و جالب

از وبلاگ نوشته شده بود که خوش دیدم این را بنویسم تا همه از آن مطلع

 شوند. وبلاگ  اینگونه تعریف شده بود:

(( وبلاگ ها هر چند روز یا هر روز یک بار به  روز میشوند و در وبلاگ

از  مسایل شخصی و خانوادگی تا مسایل سیاسی و فرهنگی توسط وبلاگ

 نویس مطرح میشود))

این را نوشتم تا دوستانی که احیانا تعریف وبلاگ شخصی را نمیدانند

و گاهی از من گله میکنند که فلانی! چرا تو از موسیقی نمینویسی و یا از

 سیاست مینویسی، بدانند هدف یک وبلاگ شخصی چیست !

از اینرو است که وقتی شما وبلاگ مرا میخوانید میتوانید با شخصیت من

آشنا شوید (چه بد چه خوب)پس امیدوارم که دوستان به این مطلب توجه

داشته باشند . پس با این تعریف وبلاگی مثل تحریر ، دیگر وبلاگ نیست

، تحریر یک سایت خبر رسانی موسیقی ایران است . زیرا هیچ گاه شما

در تحریر ندیده اید که نویسنده حتی از سنش یا دغدغه ی شخصی اش

بنویسد . و حتی میبینیم گاهی این سایت ، کاملا کار خبر رسانی میکند.

اما در ((همنوا باسوز نی)) یا بسیاری ازوبلاگهای  دوستان ، شما از

 افکار ودغدغه های شخصی نویسنده باخبر میشوید .

به نظر اینجانب این هردو ارزشی والا دارند و مثال ها فقط برای مقایسه

در نوع نویسندگی  است .

در ضمن این برنامه من را به یک خود باوری رساند (اگرچه درقبل نیز

 داشتم) که وبلاگ نویسی یک امر بسیار مهم است و میتواند نقش بزرگی

را در تبادل فرهنگها بازی میکند .

باسپاس

عطا نویدی