تقریبا چهار سال پیش، دوست عزیز، آقای محمد دهقان اولین قالب را برای وبلاگم ساختند. این قالب تقریبا تنها نقصی که داشت زمینه ی بسیار تیره ی آن بود که گاهی خود من را برای خواندن دچار مشکل می کرد. اما از جانب حق نگذریم بسیار زیبا و شکیل بود. تلفیقی از موسیقی و خطاطی برای من ارزشی صد چندان داشت که باعث می شد آن عیب را نادیده بگیرم. آقای دهقان، از روی ارادتی که به استاد شجریان و جناب ناظری داشتند عکسی از دو خواننده ی بزرگ موسیقی ایران را به عنوان نماد موسیقی در بالای صفحه طراحی کرده بودند و البته این بر جدابیت وبلاگ می افزود. اینا همه و همه باعث شد زمانی طولانی به طرح دوست عزیزم پایبند باشم و آن را همچنان بر وبلاگم ثابت نگاه دارم. تذکر خوانندگان محترم وبلاگ و همچنین دوستی و همکاری با دوست صاحب ذوق، علیرضا مهیجی، و همچنین علاقه ی شخصی به تغییری اندک در وبلاگ، همه و همه باعث شد تا از علیرضای عزیز بخواهم تا قالبی نو برای وبلاگ طراحی کند و چون می دانستم او در کار خود حرفه ایست هیچ تذکری ندادم به جز اینکه به احترام طراح قبلی همان فرمت نوسته ی « هم نوا با سوز نی » را حفظ کند. علیرضا با هنرمندی آن نماد موسیقی که عکس دو تن از بزگان بود را به ساز « نی »  تغییر داد تا همچنان که پیش از این بر این پایبند بودم در آینده نیز با احترام به همه ی بزرگان موسیقی و هنر این مرز و بوم ، از تمرکز بر روی شخص خاصی کناره بگیرم و همچنان بی طرف بنویسم. در تغییری دیگر، فونت نوشته را به Tahoma تغییر دادم نا خواندن مطلب  آسانتر باشد. نکته ی دیگر تغییر کلی در آلبوم تصاویر است که هنوز در دست ساخت است و در موقع تکمیل به اطلاع دوستان خواهد رسید.

امیدوارم  خوانندگان محترم وبلاگ نیز همچون من از این خانه تکانی راضی باشند. لازم است ذکر کنم به دلیل اینکه در قالب قبلی رنگ برخی از نوشته ها و همچنین لینکها با همان فضا سازگاری داشت، احتمالا اگر دوستان به آرشیو سر بزنند هنوز نقصهایی در پستهای قبلی وجود داشته باشد که البته به مرور زمان رفع خواهد شد.